Anne, 22 jaar, Nederland

Nooit gedacht dat ik op mijn 16e hiv zou krijgen.

Ik had het altijd keurig met condoom gedaan, totdat ik aan de pil ging. Vanaf dat moment deed ik het zonder. Toen ik 16 was deed ik een hiv-test, samen met mijn vriend. Ik schrok me rot toen bleek dat hij hiv had. Bij mij was de uitslag negatief. Dat kon twee dingen betekenen: of ik was niet besmet, of het was nog niet zichtbaar in mijn bloed. Drie zenuwslopende maanden volgden, want ik moest iedere maand terug voor een test. Het leek goed te gaan. De eerste testen bleven negatief. Na 3 maanden kwam het nieuws dat ik toch besmet was. Mijn leven stortte in.

De jaren daarna heb ik eerst mijn kop in het zand gestoken. Ik vertelde het bijna niemand. Pas toen ik het uitmaakte met mijn vriend, leerde ik accepteren wat me was overkomen. Ik werd regelmatig met mijn neus op de feiten gedrukt. Want wat doe je als een jongen met je flirt en meer van je wil? 'Sorry, ik moet je eerst even iets vertellen...'?

Het deed pijn dat er jongens waren die me leuk vonden, totdat duidelijk werd dat ik hiv had. Zelfs ouders van jongens hebben mij de deur gewezen. Zulke dingen komen hard aan. Hoe moest dit verder? Stel ik vond een gek die het met mij aandurfde, hoe ging het dan met kinderen krijgen? Nog zoiets… een baan? Moest ik het tegen mijn werkgever vertellen?

Maar deze ervaringen hebben me juist heel ver gebracht in mijn leven. Het gaat nu goed met me. Zo zet ik me als vrijwilliger in voor dance4life om op middelbare scholen te vertellen dat ik hiv heb. De schrikreactie is vaak groot als ik mijn verhaal vertel, ik ben 'zo gewoon' en mijn verhaal ook. Dit had iedereen kunnen overkomen. Daarom is het zo belangrijk dat jongeren de juiste informatie krijgen over hiv en aids. Bij dance4life werken ze er ook aan dat mensen zoals ik niet gediscrimineerd worden. Want dat gebeurt. Ook in Nederland, nog steeds! 

Maak hiv bespreekbaar en deel dit verhaal!

Tweeten